मधुकर गुरुङ, अल्डरसट
नेपाली चलचित्र क्षेत्रमा अभिनय, लेखन र निर्देशनका माध्यमबाट आफ्नो छुट्टै पहिचान बनाउन सफल माओत्से गुरुङको पछिल्लो चलचित्र ‘पेन्सन पट्टा’ सामाजिक यथार्थ, पारिवारिक सम्बन्ध र मानवीय संवेदनाले भरिएको एउटा उत्कृष्ट चलचित्रका रूपमा प्रस्तुत भएको छ ।
गुरुङ समुदायको जीवन, संस्कृति र सामाजिक यथार्थलाई चलचित्रमा उतार्न विशेष रुचि राख्ने माओत्से गुरुङ पोखराबाट उदाएका बहुप्रतिभाशाली कलाकार हुन् । तीन दशकभन्दा लामो समयदेखि नेपाली कला क्षेत्रमा सक्रिय उनले रङ्गमञ्च तथा चलचित्रमा अभिनेता, लेखक र निर्देशकका रूपमा महत्त्वपूर्ण योगदान दिँदै आएका छन् ।
तीन दशक लामो सिर्जनात्मक यात्रा
माओत्से गुरुङ केवल स्थापित अभिनेता मात्र होइनन्, उनी अनुभवी लेखक तथा निर्देशकसमेत हुन् । करिब २५ वर्षअघि नै गुरुङ भाषाका दर्जनौँ चलचित्रको लेखन तथा निर्देशन गरिसकेका उनले नेपाली चलचित्रमा समेत आफ्नो सिर्जनात्मक क्षमता प्रस्तुत गर्दै आएका छन् ।
अभिनेताका रूपमा ‘कबड्डी’ शृङ्खला, ‘सेतो सूर्य’, ‘डोक’, ‘पशुपति प्रसाद २: भास्मे डन’, ‘डिग्री मैला’ र ‘अञ्जिला’ लगायतका चलचित्रमा उनले विविध भूमिका निर्वाह गरेका छन् ।
त्यसैगरी, ‘पुरानो ढुङ्गा’, ‘मनको बबरी’, ‘शिरसुबा’ र ‘दयारानी’ जस्ता चलचित्रसँग जोडिएका माओत्सेले लेखन तथा निर्देशनमा समेत आफ्नो क्षमता प्रमाणित गरेका छन् । सामाजिक विषयवस्तु, सांस्कृतिक पहिचान र मानवीय सम्बन्धलाई कथाको केन्द्रमा राख्नु उनको सिर्जनात्मक विशेषताका रूपमा देखिन्छ ।
‘पेन्सन पट्टा’: एउटा पेन्सनको कथा, गहिरो मानवीय संवेदना
माओत्से गुरुङको लेखन तथा निर्देशनमा बनेको ‘पेन्सन पट्टा’ ले गोर्खा सैनिक परिवारको पेन्सनसँग जोडिएको समस्यालाई कथाको आधार बनाउँदै प्रेम, त्याग, पारिवारिक सम्बन्ध र आत्मसम्मानका विषयलाई प्रस्तुत गरेको छ ।
चलचित्रको कथा आमाको पेन्सन प्राप्त गर्न संघर्ष गर्ने छोराको यात्रामा केन्द्रित छ । कागजी प्रक्रिया र प्रशासनिक जटिलताबीच अघि बढ्ने यो संघर्ष क्रमशः पारिवारिक इतिहास, सम्बन्ध र मानवीय भावनाको गहिरो यात्रामा परिणत हुन्छ ।
चलचित्रले लाहुरे जीवनको सामाजिक प्रतिष्ठा र त्यससँग जोडिएका पारिवारिक पीडा, महिलाको उपेक्षा तथा सरकारी अभिलेखमा देखिने असमानताजस्ता विषयलाई समेत उठान गरेको छ ।
यसको विशेषता के हो भने, चलचित्रले केवल समस्या प्रस्तुत गर्दैन, दर्शकलाई परिवार, पहिचान, त्याग र न्यायका विषयमा सोच्न बाध्य बनाउँछ ।
प्रिन्सेस हल, अल्डरसटमा ‘पेन्सन पट्टा’ हेर्दाको अनुभव
गत १२ तारिख अल्डरसटस्थित प्रिन्सेस हलमा ‘पेन्सन पट्टा’ हेर्ने अवसर मिल्यो। चलचित्र हेर्न जानुको मुख्य उद्देश्य निर्देशक माओत्से गुरुङको नयाँ सिर्जना कस्तो बनेको छ भन्ने कौतूहल थियो ।
तर चलचित्र हेरिसकेपछि हलबाट बाहिरिँदा एक दर्शकका रूपमा गहिरो सन्तुष्टि र आनन्दको अनुभूति भयो ।
आमाको पेन्सन प्राप्त गर्न नायकले गरेको संघर्ष, प्रेम र त्यागको कथा निकै भावनात्मक लाग्यो । चलचित्रले मनोरञ्जन मात्र प्रदान गर्दैन, यसले दर्शकलाई पारिवारिक सम्बन्ध र मानवीय संवेदनाको गहिराइमा पुर्याउँछ ।
दयाहाङ राई र गौमाया गुरुङको अभिनयले चलचित्रको भावनात्मक पक्षलाई अझ बलियो बनाएको छ । विशेषगरी प्राकृतिक अभिनय, संवादभन्दा बढी भावनाको प्रस्तुति र कथाको यथार्थपरक शैलीले चलचित्रलाई प्रभावकारी बनाएको महसुस भयो ।
‘पेन्सन पट्टा’ हेर्दा माओत्से गुरुङको लामो अनुभव, सामाजिक विषयवस्तुप्रतिको रुचि र मानवीय कथालाई पर्दामा उतार्ने क्षमता स्पष्ट रूपमा देखिन्छ ।
अल्डरसटमा पुनः प्रदर्शन आवश्यक
‘पेन्सन पट्टा’ बेलायतका विभिन्न सहरमा प्रदर्शन हुने क्रममा छ। आगामी सप्ताहन्तमा समेत विभिन्न हलमा यसको प्रदर्शन हुने भए पनि गोर्खा तथा लाहुरे समुदायको बाक्लो बसोबास रहेको अल्डरसटमा चलचित्रलाई पुनः प्रदर्शन गरिनु आवश्यक देखिन्छ ।
अल्डरसट नेपाली तथा गोर्खा समुदायको महत्वपूर्ण केन्द्र हो । यहाँका धेरै परिवारको इतिहास गोर्खा सैनिक सेवासँग जोडिएको छ । त्यसैले ‘पेन्सन पट्टा’ जस्तो चलचित्रले यस समुदायसँग विशेष भावनात्मक सम्बन्ध राख्न सक्छ ।
अल्डरसटमा यो चलचित्र पुनः प्रदर्शन नगर्नु भनेको यहाँका लाहुरे तथा नेपाली दर्शक समुदायलाई एउटा महत्वपूर्ण कथा हेर्ने अवसरबाट वञ्चित गर्नुजस्तै हुनेछ । त्यसैले सम्बन्धित आयोजक, वितरकहरूले अल्डरसटमा पुनः प्रदर्शनको व्यवस्था गर्न ध्यान दिन आवश्यक छ ।
निष्कर्ष
‘पेन्सन पट्टा’ माओत्से गुरुङको निर्देशकीय यात्राको अर्को उल्लेखनीय कृति हो । यसले गोर्खा परिवारको एउटा विशिष्ट समस्यालाई प्रेम, त्याग, पहिचान र मानवीय सम्बन्धको व्यापक कथासँग जोडेको छ ।
माओत्से गुरुङको तीन दशक लामो कला यात्रा, अभिनय तथा लेखन–निर्देशनको अनुभव र सामाजिक विषयवस्तुप्रतिको प्रतिबद्धता यस चलचित्रमा समेत प्रतिबिम्बित भएको देखिन्छ ।
‘पेन्सन पट्टा’ केवल पर्दामा हेरिने चलचित्र होइन, यो आमाको माया, छोराको संघर्ष र परिवारको पीडालाई महसुस गर्ने एउटा भावनात्मक यात्रा हो । त्यसैले अल्डरसटमा यसको पुनः प्रदर्शनका लागि सम्बन्धित पक्षले आवश्यक पहल गर्नुपर्छ ।
-1787486592.jpg)
![मेरो देश नेपाल [कविता]](https://gurkhamedia.com/uploads/posts/ratna-gurung-1744036920.jpg)
